tag:blogger.com,1999:blog-38606942011-04-21T17:24:48.530-07:00M. Davoodi PoetryModern persian poetryMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831243972002-10-17T09:51:00.000-07:002002-10-17T09:52:21.000-07:00عفلاطون همین جهان دور و بر و فکرهایی که از ازل بوده است قطاری با شتاب می گذرد و سایه ی پرندگان در آبگیر مغشوش می شود همین جهان دور و بر فقط همین وسایه های ازل که مانده اند روی آبگیر های خیالی . Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831243582002-10-17T09:50:00.000-07:002002-10-17T09:50:48.433-07:00هتل در روسیه روبل ها روی پیشخان بار گذاشتم و کنیاک بد مزه ی بدل را بخشیدم به پترایوانوویچ نقاش گمنام که با حیرت به ساعت مچی ام نگاه می کرد در تالار کهنه ی آینه ها فاحشه ها عبور می کردند - جیوه های سیاه عطر آلود- زانو زدم - دوستت دارم سونیا-* آه برادر بزرگ بی نوای من فیودور داستایوفسکی! مسکو ، زمستان 1991 * سونیا، یکی از شخصیت های رمان جنایت و مکافات Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831243282002-10-17T09:49:00.000-07:002002-10-17T09:49:56.276-07:00سال هاست سرش را روی سینه ام حس می کنم آرام نفس می کشد. موج های سکوت جا به جا می شوند. سقف چکه می کند روی دیوار عکسی است از پرنده ای تنها در روز بارانی سقف چکه می کند بالشم خیس است نمی توانم تکان بخورم فقط موج های سکوت جا به جا می شوند. سال هاست.Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831242512002-10-17T09:47:00.000-07:002002-10-17T09:47:50.210-07:00دو سایه دو سایه ی لرزان بر دیوار بود و زنی که عشق برایش وحشت مدام از دست دادن بود برخاست شمع ها را خاموش کرد به مهتابی رفت و خود را به دریای وهم پرتاب کرد اینک من مانده ام بی هیچ سایه ای بر دیوار.Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831241822002-10-17T09:46:00.000-07:002002-10-17T09:46:01.693-07:00حسادت به اُدیپوس آه اگر دو دختر می داشتم می توانستم این بیابان دراز و بی آب و علف را سر خوشانه طی کنم دو دختر می داشتم با قلب ها و دست هایشان روشن عصای کوری سرگشته می شدند آنگاه می توانستم ببینم این بیابان دراز وبی آب و علف را و نترسم. استکهلم-1387Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831241242002-10-17T09:44:00.000-07:002002-10-17T09:44:36.050-07:00چرا باید اعتراف کنم؟ چرا باید اعتراف کنم؟ موهایم هنوز سیاه است مثل سرنوشت آن ها که در روز روشن گم شدند نور نیمکت را روشن کرده است پشت نیمکت سایه ها نشسته اند و انتظار می کشند. ساکت اند پشت نیمکت و نور روشن شان نمی کند. جرا باید به سایه ها اعتراف کنم؟Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831240842002-10-17T09:43:00.000-07:002002-10-17T09:43:44.033-07:00جستجوی پروانه، شب، کودک قطره ای از شب پاشیده می شود بر پلکان روی چمنزار روبرو کودکی در مسیر ستارگان می دود انگشت هایش از باقی مانده روز روشن است و پاهایش از روشنایی به تاریکی می رود چشمانش هنوز بال نازک پروانه را می بیند لحظه ای می ایستد به پایش خیره می شود بر می گردد و ناگهان گریه سر می دهد قطره ای از شب روی پلکان دریاستMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831240092002-10-17T09:42:00.000-07:002002-10-17T09:42:14.233-07:00مثل ما می شویم به علی لاله جینی زیر کدام نور کدام سقف؟ فرقی نمی کند در انتظار زمان حجم دارد لمس می شود کاری ندارم که. در مهتابی پا روی پا می اندازم تماشا می کنم پائیز آن جاست مرداب و سایه های سفید قو ُپل آن جاست نامه ها پرت می شوند تا مهنابی فاصله کوتاه است پرت می شود حواس موج در موج صدا با ذره های نور همسفر می شود ذره های پر قدرت نام ها آدرس ها را عبور می دهند و چهره می گیرند نام هاMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831239012002-10-17T09:39:00.000-07:002002-10-17T09:39:54.500-07:00دکتر آستروف در آرزوی آن بودم که روزی در خانه ی آفتابی پائیز که مثل برگ می چرخد در ها و پنجره ها را بگشایم تا بر گونه های سرد هلن دو نارنج بشکوفد و بعد شاهد باشم که چطور دوست خوب من ” وانیا” ی عزیز در لحظه جنون شلیک می کند به هر چه پیر و فر سوده است اما اکنون دیر شده من خود فرسوده ام کتم را می پوشم عکس نخلهای سوخته و کودکان مرده را بر می دارم و خارج می شوم از خانه ی ابر آلود پائیز که مثل برگ می Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831237842002-10-17T09:37:00.000-07:002002-10-17T09:37:10.760-07:00چند صحنه بدون منطق ارسطویی همان داستان کهن به تاریکی اندر شدن با سری پر از تصویر تصویر ستارگان که همراهیم می کند و من که آستین جر می دهم تا خلاص شوم چراغ خیابان نیمی از چهره ام را روشن می کند نیم دیگر به تاریکی- فراموشی- زنده در الکل خالص ادای دلقک ها را در می آورم چند بار با چاقوی خیالی خودم را می کشم چند بار سایه ام را لگد می کنم چند بار با سایه ام حرف می زنم ( خداوند هدایت را بیامرزد) Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831237032002-10-17T09:35:00.000-07:002002-10-17T09:35:14.163-07:00باغ گم شده سایه ها آمدند برصندلی سنگی بی هایهوی نشستند و خلوت عصرانه ی باغ نقشی از حضور گرفت می توانند به فواره های خاموش بنگرند به برگ های خشک در کاشی آبی ودر انتظار پیکرها باقی بمانند سایه ها به عصر به باغ گم شده فرود آمدند. Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831236282002-10-17T09:33:00.000-07:002002-10-17T09:33:36.223-07:00پرده آخر می آید و می نشیند رو سوی قابِ خرمِ روزهای گذشته اما یادها و تصاویر چون ساقه ی بنفشه تردند و هول و وَلای ترس و ترحم پر مایه می کند رعدو برق را می آید و می نشیند در پیچ پنجم پرده مخمل و نور مستعار ماه می افتد برچهره ی رنگ پریده اش. استکهلم- 88Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831235892002-10-17T09:32:00.000-07:002002-10-17T09:32:36.926-07:00شب برگمانی دیده اید نور شگفت را در صحنه دیدار مرگ بر صفحه ی شطرنج زیر چشم های روشن قطبی مرگ نزدیک است می نشیند نور شب را می نوشد و اسب خسته ی آخر را بیرون صفحه شطرنج می راندMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831235032002-10-17T09:30:00.000-07:002002-10-17T09:31:21.000-07:00دلقک لرزان بر بند نازک شعبده زیر هُرهّ ی ریز طبل غلتیدن به چاله ی خنده فرو افتادن به چاه بی مرگی این منم دلقک روز و شب Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831234602002-10-17T09:29:00.000-07:002002-10-17T09:29:52.550-07:00پائیز عصر بر مهتابی سکوت است، مهتابی بی دانه وآینده گاه پرنده ای کوچک و زرد می نشیند روی کاج سبز روبرو تا این مکان رنگ به رنگ شود آه که تابستان ناگهان تمام می شودMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831232672002-10-17T09:25:00.000-07:002002-10-17T09:25:31.623-07:00زبان ایشان زبان نحس روزنامه های عصر است زبان نا مشخص بی فاعل زبان دیدار در تاریکی است زبان مار است آنگاه که به قربانی چنبره می زند تا نیش را به رگهای حیات فرو کند تا آنگاه آسمان به قعر تاریکی افکنده شود تا هیچکس حتی خاطره ای کوچک از نفس شیری صبح به خا طر نیاورد زبان ایشان زبان شب است اصلا نه شب شب بیدارآن نه شب مادران گریان بر خاطره ی مردگان نه شب عاشقان ونه شب ملائک نه شب ساقی در نقطه ی Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831231762002-10-17T09:23:00.000-07:002002-10-17T09:23:35.540-07:00سمرقند صدای گامهای مرا کسی نمی شنود گامهای من از آستانه ی زمان عبور می کند ودر سکوت ارواح پیش می رود ستونهای واژگون زیر آفتاب شهری با افتخار وتاجهای گچ که لانه ی عنکبوت های بی آزار است گامهای من خاک را لمس نمی کند نیزه های نورند برسنگهای حکاکی شده و نقش ها می لغزد ” ای فرشته ی نگاهبان که ما را از همه ی مصائب گذر داده ای تشنه ایم اینک. قطره ای آب برلبان ما بی افشان ” مردگان Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831230142002-10-17T09:19:00.000-07:002002-10-17T09:19:37.926-07:00سیب سرخ می نشینیم گرداگرد میزی که چون دریاست تیره در شبی بی ماه . سیب سرخی می گذارم روبروشان سیب سرخی که رنگ می بازد هر دم از ایشان دست می آرد به تعارف از برای آن یکی که می لرزد در جوار گیاهی خشک ( یادگاری مانده از دوستانم) سیب سرخی می گذارم روبروشان سیب سرخی که رنگ می بازد تا رنگ گیرد خاطراتِ مرده ی دوستانم یا دوستان مرده مان شاید . استکهلم- 88 Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831226392002-10-17T09:11:00.000-07:002002-10-17T09:11:26.153-07:00اداره تئاتر برای بهرام بیضائی در سرسرای تاریک اعلانهایی خاک می خورند اعلان بازنشستگی بازیگران طراحان کارگردانان ( هیچ کس نیست کاشی را برق بیاندازد) بازیگران گر چه بی ذوق بودند کارگردانان بساز و بفروشان اندیشه ی این و آن و طراحان نقش پردازان صنحه های تهی با این همه اعلانهایی که خاک می خورند سرسرای تاریک را دو چندان دلگیر کرده است . 1358 برگرفته از: اندیشه آزاد شماره 10 پائیزMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831225452002-10-17T09:09:00.000-07:002002-10-17T09:09:28.883-07:00رو در روی فراموشی واژه بر واژه شعری بنا می کنم تا در آن پناه گیرم واژه بر واژه که زمان ملاط آن است و کودکی قوام آن واژه بر واژه رو در روی این فراموشی بزرگ شعری بنا می کنم. برگرفته از: اندیشه آزاد شماره 10 پائیز 1367 Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831223922002-10-17T09:06:00.000-07:002002-10-17T09:06:09.083-07:00به خاطر آوردن آن، که گم شده است دارد جلد کتابها را پاره می کند قرارهایش را به هم می زند تا در ایوان بنشیند لیوانی عرق دست ساز با ذرات خاطره مزه کند کودک کنار حوض خیره به ما هی هاست زن موی سیاه به آب می زند کجا بود آن سرود که نخست بار شنیدم دسته گلی به دستم بود دادم به اولین بشری که دیدم شکست در جبین شما خوانده می شد اما من زیباترین پرنده ی سال را من با چشم های خودم دیدم نشسته بود روی درخت Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831222842002-10-17T09:03:00.000-07:002002-10-17T09:03:34.410-07:00این غربت است این پلکان شن که می لغزد به سوی دریاچه تاریک این کاج ها در مسیر هر روزه باران این نیمکت سنگی این دلتنگی که می نشاندت کنار پرنده ای لرزان غربت است. استکهلم-87Mahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3860694.post-831221212002-10-17T08:59:00.000-07:002002-10-17T08:59:47.623-07:00فاحشه های کوچک سربازان وقتی که گلوله های منور شهر را روشن می کند وجاده را به خانه های درهم تنیده پیوند می زنند نشان فاحشه های کوچک را از انبوه بیکاران می گیرند. بازگشته اند از جنگی بی نصیب تا در خزه ی اندوهگین گیسوان گریه کنند. به درگاه واژگون قهوه خانه بیکاران مراقب واندیشناک آرام آرام چای تلخ می خورند و برای خواهران کوچکشان صبرو طاقت می طلبند. بر گفته از : اند یشهMahmodhttp://www.blogger.com/profile/11022681755877157263noreply@blogger.com